جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۴۸۱ — از باغ رفت و گل خون دایم به جام دارد
- شمارهٔ ۴۸۴ — بی تو اخگر در درونم از جگر پرکاله بود
- شمارهٔ ۴۸۷ — سراپا را چو در رخت زمردفام می‌پیچد
- شمارهٔ ۴۸۳ — طول زلفت کم ز قامت نیست گر سنجی بگو
- شمارهٔ ۴۸۶ — در این صحرا به گوشم شور محزونی نمی‌آید
- شمارهٔ ۴۸۸ — امشب زمی چو مجلس دلدار گرم شد
- شمارهٔ ۴۸۵ — تو آفت دل و جان نزار خواهی شد
- شمارهٔ ۴۸۲ — اگر در گریه خودداری کنم چشمم خطر دارد
- شمارهٔ ۴۹۰ — ترک همره رهنمای کوی ماه من بود
- شمارهٔ ۴۹۵ — ز تیغ ناز خون خلق بیرحمانه می ریزد
- شمارهٔ ۴۹۱ — آه تا برخاست از دل اشک غلتان می‌شود
- شمارهٔ ۴۸۹ — آنانکه میل وصل تو خود کام می کنند
- شمارهٔ ۴۹۳ — ز بس تمکین تکلم بر لبش اسرار را ماند
- شمارهٔ ۴۹۴ — حسن صوتی آتش افروز دل من می شود
- شمارهٔ ۴۹۲ — چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید
- شمارهٔ ۴۹۶ — جان آزاد گرفتار تن زار بماند
- شمارهٔ ۵۰۴ — میان او که در اندیشه در نمی آید
- شمارهٔ ۴۹۷ — زفریادم نه بیجا کوهسار آهنگ بردارد
- شمارهٔ ۵۰۱ — دل مرا در پیری از قهر الهی می‌تپد
- شمارهٔ ۴۹۸ — سهی سروی که رفتارش ز دل خوناب می ریزد
- شمارهٔ ۴۹۹ — عیب نخوت در لباس فقر عریان تر شود
- شمارهٔ ۵۰۰ — پیش از آن دم که قضا در پی ایجادم بود
- شمارهٔ ۵۰۳ — دل به زخم خنجر احسان کس بسمل نشد
- شمارهٔ ۵۰۲ — چو مست باده رخ از روزنی برون آرد