جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۴۵۸ — ز لب آهی که با لخت دل خونبار برخیزد
• شمارهٔ ۴۶۰ — گر نباشد بزم حیرانی نظر نتوان گشود
• شمارهٔ ۴۶۱ — سر به دورانت تهی از آرزو هرگز مباد
• شمارهٔ ۴۶۲ — بگذشت نوجوانی و جسم نزار ماند
• شمارهٔ ۴۶۴ — سرشکم بسکه پردرد از دل مهجور برخیزد
• شمارهٔ ۴۵۷ — همچو جوهر همه تن دیدهٔ حیران کردند
• شمارهٔ ۴۵۹ — کردی چو کباب ستم عشوه گری چند
• شمارهٔ ۴۶۳ — از بصیرت جوش اشکش بسکه فارغبال کرد
• شمارهٔ ۴۷۰ — گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید
• شمارهٔ ۴۶۶ — گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد
• شمارهٔ ۴۶۷ — دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی‌گیرد
• شمارهٔ ۴۷۲ — دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می‌گردد
• شمارهٔ ۴۶۹ — نقشبندان زآب و رنگ و گل چو تصویرش کنند
• شمارهٔ ۴۷۱ — در هر شکنی آهم لختی زجگر دارد
• شمارهٔ ۴۶۵ — چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود
• شمارهٔ ۴۶۸ — چنان فکر میان نازک او لاغرم دارد
• شمارهٔ ۴۷۴ — چشم خودبینی که مست جام زیبایی بود
• شمارهٔ ۴۷۳ — هر کس ز تو چشم کام دارد
• شمارهٔ ۴۷۵ — در شب هجران که یادت طاقت از من می برد
• شمارهٔ ۴۷۶ — به گردون آفتاب چون گرد دامن افشاند
• شمارهٔ ۴۷۸ — رفتی و دل در طپش چون طایر بی بال ماند
• شمارهٔ ۴۷۹ — شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود
• شمارهٔ ۴۷۷ — دلم در رقص مانند شرر از ساز می آید
• شمارهٔ ۴۸۰ — آنانکه جام مهر تو بر سر کشیده اند