جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۳۴۳ — زبان که منصب او پادشاهی سخن است
- شمارهٔ ۳۳۸ — کم گرفتن عشق را بسیار کافر نعمتی است
- شمارهٔ ۳۳۷ — ناخنی گر می زند بر دل نوای سازهاست
- شمارهٔ ۳۴۰ — کام دو جهان در قدم زاری دل‌هاست
- شمارهٔ ۳۴۱ — آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است
- شمارهٔ ۳۴۴ — خون دل تا شراب احمر ماست
- شمارهٔ ۳۳۹ — آرام در مقام رضای خدا گرفت
- شمارهٔ ۳۴۲ — رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است
- شمارهٔ ۳۴۹ — در حریمش دل و جان باخته می باید رفت
- شمارهٔ ۳۵۲ — آن را که غباری به رخ از تربت طوس است
- شمارهٔ ۳۵۰ — در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
- شمارهٔ ۳۴۵ — مهربانی با خلایق پاسبان دولت است
- شمارهٔ ۳۴۷ — سرگرانی زلف جانان با خط شبرنگ داشت
- شمارهٔ ۳۴۸ — دست در کار زن آخر نه ترا کاری هست
- شمارهٔ ۳۵۱ — هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
- شمارهٔ ۳۴۶ — قسمت هرکس ز نعمت خانه‌اش پیمانه‌ای است
- شمارهٔ ۳۵۹ — چشم دل بگشا که جوش حسن اوست
- شمارهٔ ۳۵۵ — وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است
- شمارهٔ ۳۵۷ — در غم شاه شهیدان زار می باید گریست
- شمارهٔ ۳۵۳ — تنها نه در ره تو مرا شمع آه سوخت
- شمارهٔ ۳۵۴ — لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوست
- شمارهٔ ۳۵۶ — از بتان مثل تو کافر ماجرایی برنخاست
- شمارهٔ ۳۵۸ — آه کامشب محتسب آب رخ میخانه ریخت
- شمارهٔ ۳۶۰ — حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست