کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۴۴ - ایضا له — یزرگوارا دانی که بهر خدمت تو
- شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا — ای بزرگی که کرامند بود گر بمثل
- شمارهٔ ۲۴۷ - ایضا له — حکیم عهد و فرید زمانه مجدالدّین
- شمارهٔ ۲۴۸ - ایضا له — گفتم چو بسته ام کمر بندگیّ تو
- شمارهٔ ۲۵۰ - ایضا له — زبزرگوارا! من ترک مدح گفتن تو
- شمارهٔ ۲۵۱ - وله ایضا — سرورا من بفّر دولت تو
- شمارهٔ ۲۴۵ - ایضا له — ایا رسیده ز فضل و هنر بدان رتبت
- شمارهٔ ۲۴۶ - وله فی نجم الدّین همگر رحمه الله و اباقکم — جهان فضل و کرم نجم دین که در خاطر
- شمارهٔ ۲۵۲ - وله ایضا — من بر آن بودم کزین پس منصب صدر کبیر
- شمارهٔ ۲۵۷ - وله ایضا — گر خواجه ز بهر ما بدی گفت
- شمارهٔ ۲۵۳ - وله فی التّوبیخ — من که شب و روز گنه می کنم
- شمارهٔ ۲۵۶ - وله ایضا — من که در خانه منزوی شده ام
- شمارهٔ ۲۵۹ - ایضا له — پریر جود تو با من حدیث بخشش کرد
- شمارهٔ ۲۵۸ - وله ایضا — ز روزگار بیک ره کرانه می جویم
- شمارهٔ ۲۵۴ - ایضا له — من بی برگ از تو این یک بار
- شمارهٔ ۲۵۵ - ایضاً له — ای بزرگی که کامرانی تو
- شمارهٔ ۲۶۳ - وله ایضا — ای که در خانۀ تو بیگه و گاه
- شمارهٔ ۲۶۵ - وله ایضا — آن که سخت نشده هرگز سیر
- شمارهٔ ۲۶۴ - وله ایضا — گشت یکباره حضرت خواجه
- شمارهٔ ۲۶۶ - وله ایضا — نگشته هیچ مرادی مرا ز تو حاصل
- شمارهٔ ۲۶۲ - ایضا له — کیست همخانۀ؟ زبان؟ دندان
- شمارهٔ ۲۶۰ - ایضاله — صاحب عادل شهاب ملک و دین
- شمارهٔ ۲۶۷ - وله ایضا — امام عالم و قطب جهان جمال الّدین
- شمارهٔ ۲۶۱ - این قطعه در مدح صدر جمال الدّین گوید و او را وسیلت بخدمت شمس الدّین خوارزمی کند — مجلس محترم جما الدّین