کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۷۶ — سزد گر غنچه چون من دلخوش آمد
- شمارهٔ ۷۵ — مژده ای دل که یار باز آمد
- شمارهٔ ۷۹ — آه کان قاعدۀ وصل چنان هم بنماند
- شمارهٔ ۷۴ — دلم هر شب از عشق چندان بنالد
- شمارهٔ ۷۳ — در عشق تو دل بجان همی کوشد
- شمارهٔ ۷۷ — باد صبا بین که چها می کند
- شمارهٔ ۸۰ — رخ خوبت به قمر می ماند
- شمارهٔ ۷۸ — درد دل از حد گذشت و یار نداند
- شمارهٔ ۸۲ — تا نگارم رای رفتن می زند
- شمارهٔ ۸۱ — خبر گل به چمن می آرند
- شمارهٔ ۸۴ — ای دل تو را گر آرزوی بی‌غمی کند
- شمارهٔ ۸۵ — شاید که دل ز عشق قیامت همی کند
- شمارهٔ ۸۳ — سحرگهان که گریبان آفتاب کشند
- شمارهٔ ۸۶ — یا رب! این بچّهٔ ترکان چه ز ما می‌خواهند؟
- شمارهٔ ۸۷ — روی از آن خوبتر تواند بود؟
- شمارهٔ ۸۸ — از گلبن زمانه مرا بهره خار بود
- شمارهٔ ۹۱ — نیکویی بیش از آن نمی باید
- شمارهٔ ۹۶ — گر امروز آن بُتم همدم نیاید
- شمارهٔ ۹۴ — بی‌تو مرا زندگی به کار نیاید
- شمارهٔ ۹۵ — غمت جز با دلم خوش در نیاید
- شمارهٔ ۹۳ — نام تو برم زبان بیاساید
- شمارهٔ ۹۲ — نگارم چو کرد گلستان بر آید
- شمارهٔ ۹۰ — هرکه به روی لعل شیرین تو فرمان می‌دهد
- شمارهٔ ۸۹ — هر شبی از سرشک من، دامن خاک تر شود