خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۰۵ — بنوش لعل مذاب از زمرّدین اقداح
- شمارهٔ ۱۱۰ — نقش رویت بچه رو از دل پر خون برود
- شمارهٔ ۱۰۷ — هر کرا یار یار می افتد
- شمارهٔ ۱۰۶ — سپیده دم که صبا دامن سمن بدرد
- شمارهٔ ۱۰۸ — چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند
- شمارهٔ ۱۱۲ — ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند
- شمارهٔ ۱۰۹ — کسی کو دل بر جانان ندارد
- شمارهٔ ۱۱۱ — ماه من مشک سیه در دامن گل می کند
- شمارهٔ ۱۱۶ — کاروان ختنی مشک ختا می آرد
- شمارهٔ ۱۱۸ — گویی بت من چون ز شبستان بدر آید
- شمارهٔ ۱۱۷ — دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود
- شمارهٔ ۱۲۰ — ترک من گوئی که بازش خاطر نخجیر بود
- شمارهٔ ۱۱۹ — صوفی اگرش باده ی صافی نچشانند
- شمارهٔ ۱۱۳ — ما بر کنار و با تو کمر در میان بماند
- شمارهٔ ۱۱۴ — ماه من دوش سر از جیب ملاحت برکرد
- شمارهٔ ۱۱۵ — یارب این هدهد میمون ز کجا می آید
- شمارهٔ ۱۲۶ — مردان این قدم را باید که سر نباشد
- شمارهٔ ۱۲۱ — کسی که پشت بر آن روی چون نگار کند
- شمارهٔ ۱۲۳ — یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد
- شمارهٔ ۱۲۲ — صبح چون گلشن جمال تو دید
- شمارهٔ ۱۲۸ — باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود
- شمارهٔ ۱۲۵ — وفات به بُود آنرا که در وفای تو نبود
- شمارهٔ ۱۲۷ — دوش چون در شکن طرّه ی شب چین دادند
- شمارهٔ ۱۲۴ — یارش نتوان گفت که از یار بنالد