خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۵۷ — کفر سر زلف تو ایمان ماست
- شمارهٔ ۵۹ — دلبرا خورشید تابان ذره ئی از روی تست
- شمارهٔ ۶۱ — بوستان طلعتش را نو بهاری دیگرست
- شمارهٔ ۵۸ — از روضه ی نعیم جمالش روایتیست
- شمارهٔ ۶۰ — آن نه رویست مگر فتنه ی دور قمرست
- شمارهٔ ۶۲ — گفتمش روی تو صدره ز قمر خوبترست
- شمارهٔ ۶۴ — در خنده آن عقیق شکر ریز خوشترست
- شمارهٔ ۶۳ — ماهم از شب سایبان بر آفتاب انداختست
- شمارهٔ ۷۰ — بهار روی تو بازار مشتری بشکست
- شمارهٔ ۷۱ — عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست
- شمارهٔ ۷۲ — تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت
- شمارهٔ ۶۶ — بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست
- شمارهٔ ۶۸ — سحرگه ماه عقرب زلف من مست
- شمارهٔ ۶۵ — ای جان جهان جان و جهان برخی جانت
- شمارهٔ ۶۹ — ای پیک صبا حال پریچهره ی ما چیست
- شمارهٔ ۶۷ — دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت
- شمارهٔ ۷۳ — جانم از غم بلب رسیده ی تست
- شمارهٔ ۷۴ — ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست
- شمارهٔ ۷۷ — این چنین صورت گر از آب و گلست
- شمارهٔ ۷۸ — رخش با آب و آتش در نقابست
- شمارهٔ ۷۶ — آنچه نماز زنده دلان جز نیاز نیست
- شمارهٔ ۷۵ — ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست
- شمارهٔ ۷۹ — گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارست
- شمارهٔ ۸۰ — ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست