خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۸۱ — شکنج زلف سیاه تو بر سمن چه خوشست
- شمارهٔ ۸۲ — ایکه زلف سیهت بر گل روی آشفته‌ست
- شمارهٔ ۸۳ — ای من زدو چشم نیم مستت مست
- شمارهٔ ۸۴ — چو از برگ گلشن سنبل دمیدست
- شمارهٔ ۸۵ — آنزمان مهر تو می جست که پیمان می بست
- شمارهٔ ۸۷ — بتی که طرّه او مجمع پریشانیست
- شمارهٔ ۸۶ — اهل دل را از لب شیرین جانان چاره نیست
- شمارهٔ ۸۸ — هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست
- شمارهٔ ۹۶ — ایکه لبت آب شکر ریختست
- شمارهٔ ۹۵ — آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست
- شمارهٔ ۹۴ — گر از جور جانان ننالی رواست
- شمارهٔ ۸۹ — مرا یاقوت او قوت روانست
- شمارهٔ ۹۰ — دلم با مردم چشمت چنانست
- شمارهٔ ۹۱ — گفتم که چرا صورتت از دیده نهانست
- شمارهٔ ۹۲ — با منت کینه و با جمله صفاست
- شمارهٔ ۹۳ — سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت
- شمارهٔ ۹۷ — ابروی تو طاق است که پیوسته هلالست
- شمارهٔ ۹۸ — گل بستان خرد لفظ دلارای منست
- شمارهٔ ۹۹ — زلف لیلی‌صفتت دام دل مجنون است
- شمارهٔ ۱۰۱ — هیچ می دانی چرا اشکم ز چشم افتاده است
- شمارهٔ ۱۰۰ — دیشب درآمد از درم آن ماه چهره مست
- شمارهٔ ۱۰۳ — میانش موئی و شیرین دهان هیچ
- شمارهٔ ۱۰۲ — کار ما بی قد زیبات نمی آید راست
- شمارهٔ ۱۰۴ — حیات‌بخش بُود باده خاصه وقت صبوح