خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۳۴۶ — ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی
- شمارهٔ ۳۴۷ — حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از می
- شمارهٔ ۳۴۹ — مگر بدیده مجنون نظر کنی ورنی
- شمارهٔ ۳۵۰ — ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی
- شمارهٔ ۳۴۸ — گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی
- شمارهٔ ۳۵۱ — ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی
- شمارهٔ ۳۴۵ — چگونه سرو روان گویمت که عین روانی
- شمارهٔ ۳۵۲ — گر به فریب می‌کشی ور به عتاب می‌کشی
- شمارهٔ ۳۶۰ — چون نیست ما را با او وصالی
- شمارهٔ ۳۵۵ — از برای دلم ای مطربه ی پرده سرای
- شمارهٔ ۳۵۶ — ای مقیمان درت را عالمی در هر دمی
- شمارهٔ ۳۵۳ — گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نمایی
- شمارهٔ ۳۵۷ — در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسی
- شمارهٔ ۳۵۹ — ز تو با تو راز گویم به زبان بی‌زبانی
- شمارهٔ ۳۵۴ — پرده ابر سیاه از مه تابان بگشای
- شمارهٔ ۳۵۸ — ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی
- شمارهٔ ۳۶۵ — روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمی
- شمارهٔ ۳۶۲ — ای رفته پیش چشمه ی نوش تو آب می
- شمارهٔ ۳۶۴ — چه خوش باشد دمی با دوستداری
- شمارهٔ ۳۶۳ — ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی
- شمارهٔ ۳۶۸ — أرّوض الخُلدام مغنی الغوانی
- شمارهٔ ۳۶۶ — یا باری البرایا یا ذاری الّذراری
- شمارهٔ ۳۶۱ — شاید آن زلف شکن برشکن ار می‌شکنی
- شمارهٔ ۳۶۷ — سقی الله ایام وصل الغوانی