خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۲ - فی الشکایة من بعضی الارذال — ای سکّه‌ات قراضهٔ اقبال را عیار
- شمارهٔ ۲۵ - فی الاستیهاب — ای ز تعظیم و تفاخر زده فرّاش ازل
- شمارهٔ ۲۳ - فی الاستعطاف من بعض اکابر العصر — ایا شکوفه ی باغ کرم که گاه صریر
- شمارهٔ ۲۰ - و له أیضاً — ای که رای تو در سیاهی شب
- شمارهٔ ۲۶ - فی الاستفتا — ایا سپهر معالی که پرتو طبعت
- شمارهٔ ۲۴ - فی الشکوی عن تعویق الاحسان — دی دمی با غمگساری باز می گفتم غمی
- شمارهٔ ۱۹ - کتب واحد من الشعرا الیه فی طلب المداد — خواستم قطره سیاهی دوش
- شمارهٔ ۲۱ - فی طلب العیادة — ایا سپهر علّوی که رای روشن تو
- شمارهٔ ۲۷ - کتب علی بنائه — هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازم
- سرود — چون اسیرست در آن زلف سمن سای دلم
- مخمس — دوش بر طرف چمن زمزمهٔ فاخته بود
- شمارهٔ ۳ — بگذر ای خواجه و بگذار مرامست اینجا
- شمارهٔ ۴ — خرقه رهن خانه ی خمّار دارد پیر ما
- شمارهٔ ۲ — مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا
- شمارهٔ ۵ — آنک بر هر طرفی منتظرانند او را
- شمارهٔ ۱ — سبحان من تقدّس بالعزّ و الجلال
- شمارهٔ ۱۰ — من مستم و دل خراب جان تشنه و ساغر آب
- شمارهٔ ۸ — ای به ناوک زده چشم تو یک‌اندازان را
- شمارهٔ ۱۲ — ای جان من بیاد لبت تشنه بر شراب
- شمارهٔ ۱۱ — رفت دوشم نفسی دیدهٔ گریان در خواب
- شمارهٔ ۹ — بده آن راحِ روان‌پرورِ ریحانی را
- شمارهٔ ۶ — بگوئید ای رفیقان ساربان را
- شمارهٔ ۷ — چو در گره فکنی آن کمند پرچین را
- شمارهٔ ۱۳ — ساقی سیمبر بیار شراب