خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۵ — هرکه در عهد ازل مست شد از جام شراب
- شمارهٔ ۱۸ — حسن تو نهایت جمالست
- شمارهٔ ۱۹ — ترا با ما اگر صلحست جنگست
- شمارهٔ ۲۰ — باغ و صحرا با سهی سروان نسرین بر خوشست
- شمارهٔ ۲۱ — خطت که کتابه ی جمالست
- شمارهٔ ۱۴ — ای لب میگون تو هم شکر و هم شراب
- شمارهٔ ۱۶ — ای دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب
- شمارهٔ ۱۷ — پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست
- شمارهٔ ۲۵ — خطر بادیه ی عشق تو بیش از پیشست
- شمارهٔ ۲۸ — نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست
- شمارهٔ ۲۷ — من به قول دشمنان هرگز نگیرم ترک دوست
- شمارهٔ ۲۹ — کاروان خیمه بصحرا زد و محمل بگذشت
- شمارهٔ ۲۲ — شامش از صبح فروزنده در آویخته است
- شمارهٔ ۲۳ — بشکست دل تنگ من خسته کزین دست
- شمارهٔ ۲۴ — نظری کن اگرت خاطر دوریشانست
- شمارهٔ ۲۶ — رخ دل فروز تو ماهی خوشست
- شمارهٔ ۳۳ — آن جوهر جانست که در گوهر کانست
- شمارهٔ ۳۲ — بسته ی بند تو از هر دو جهان آزادست
- شمارهٔ ۳۴ — جان هر زنده‌دلی زنده به جانی دگرست
- شمارهٔ ۳۵ — اینهمه مستی ما مستی مستی دگرست
- شمارهٔ ۳۶ — ای لبت میگون و جانم می پرست
- شمارهٔ ۳۰ — چو سرچشمه ی چشم من دیده است
- شمارهٔ ۳۷ — نشان بی نشانان بی نشانیست
- شمارهٔ ۳۱ — چو آن فتنه از خواب سر برگرفت