امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۱۲۴۴ — چو خواهم با تو حال خود بگویم، جا نمی یابم
- شمارهٔ ۱۲۴۵ — همیشه در فراقت با دل افگار می گریم
- شمارهٔ ۱۲۴۹ — تو سر مستی و من عاشق، بیا تا با تو در غلتم
- شمارهٔ ۱۲۴۷ — بگویم حال خویشت، لیک از آزار می‌ترسم
- شمارهٔ ۱۲۴۶ — خراش سینه خود با یکی خونخوار می گویم
- شمارهٔ ۱۲۴۸ — همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم
- شمارهٔ ۱۲۵۰ — نیارم تاب دیدن، دیر دیرت بهر آن بینم
- شمارهٔ ۱۲۵۱ — چمن چون بوی تو آرد، به بویت در چمن میرم
- شمارهٔ ۱۲۵۳ — ندانم کیست اندر دل که در جان می خلد بازم
- شمارهٔ ۱۲۵۵ — ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟
- شمارهٔ ۱۲۵۶ — بدو بودم شبی، افسانه آن شب بگوییدم
- شمارهٔ ۱۲۵۸ — چو دادی مژده این نعمتم کت روی بنمایم
- شمارهٔ ۱۲۵۹ — سرو منی و از دل بستان خودت خوانم
- شمارهٔ ۱۲۵۴ — ز هجران روز من شب گشت و کی بودی چنین روزم
- شمارهٔ ۱۲۵۷ — نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم
- شمارهٔ ۱۲۵۲ — سواره آمدی و صید خود کردی دل و تن هم
- شمارهٔ ۱۲۶۳ — نبض دل شوریده رنجور گرفتیم
- شمارهٔ ۱۲۶۵ — آن نرگس پر ناز و جفا را ز که دانیم؟
- شمارهٔ ۱۲۶۱ — ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم
- شمارهٔ ۱۲۶۴ — ما ترک رضای دل خودکام گرفتیم
- شمارهٔ ۱۲۶۲ — در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم
- شمارهٔ ۱۲۶۶ — ما از هوس روی بتان باز نیاییم
- شمارهٔ ۱۲۶۰ — سودای سر زلفت کاندر دل و جان دارم
- شمارهٔ ۱۲۶۷ — جان زحمت خود برد و به جانان نرسیدیم