امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۵ — اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!
- شمارهٔ ۲۶ — بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْ‌سَرْ؟
- شمارهٔ ۲۷ — اَمیر گِنِهْ: مِهْ دُورْ بَرِ سییِهْ آخِرْ
- شمارهٔ ۲۸ — اَمیرْ گِنِهْ اُونْطُورْ بِهْ تُو دٰارْمِهْ آزیز
- شمارهٔ ۳۰ — اَمیرْ گِنِهْ: دٰادْ بِهْ دَسِّ بی بِقٰا یٰارْ
- شمارهٔ ۳۲ — قالی سرنِشینْ (سر نیشتی) کُوبِ تِری‌رِهْ یاد دارْ!
- شمارهٔ ۲۹ — مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ داٰرْمِهْ، تُویی مِرِهْ داٰرْ
- شمارهٔ ۳۱ — پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ
- شمارهٔ ۳۴ — گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ!
- شمارهٔ ۳۵ — غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ
- شمارهٔ ۳۷ — امیر گِنِهْ: مِهْ دِلْ‌رِهْ بَوِردی، بازآرْ
- شمارهٔ ۳۶ — شومّه مَحْشِرْ روزْ به درگاهِ دادارْ
- شمارهٔ ۳۸ — شاه‌زادِه سَلومُ و صَد سَلومُ و دیدارْ
- شمارهٔ ۴۰ — اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِه‌یِ سَرْ
- شمارهٔ ۳۹ — شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ
- شمارهٔ ۳۳ — نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ
- شمارهٔ ۴۵ — امیر گنه: مه تنْ‌رِهْ تِفاکَشی کَسْ
- شمارهٔ ۴۶ — امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ
- شمارهٔ ۴۴ — سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ
- شمارهٔ ۴۷ — اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!
- شمارهٔ ۴۸ — هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ
- شمارهٔ ۴۱ — هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ
- شمارهٔ ۴۲ — چنگیزْ شاهْ تنه چنگ ره ساز هاکِنِهْ سازْ
- شمارهٔ ۴۳ — گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ