امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۵۲ — نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ
- شمارهٔ ۵۳ — سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ
- شمارهٔ ۵۱ — مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ
- شمارهٔ ۵۵ — مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ
- شمارهٔ ۴۹ — امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ
- شمارهٔ ۵۴ — «چلو»، خِشِهْ که هَر دمْ دئیرهْ وارشْ
- شمارهٔ ۵۰ — پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ
- شمارهٔ ۵۶ — امیر گِنِهْ:ای گُوهِرْ، منه پَری‌وَشْ
- شمارهٔ ۵۹ — اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ
- شمارهٔ ۵۷ — بساته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْ
- شمارهٔ ۵۸ — امیر گِنِهْ:ای دوُنِ زبونِ طامِعْ!
- شمارهٔ ۶۴ — گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ
- شمارهٔ ۶۲ — امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ
- شمارهٔ ۶۰ — سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
- شمارهٔ ۶۱ — سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
- شمارهٔ ۶۳ — سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْ
- شمارهٔ ۶۵ — امیر گنه: مه دِلْ‌رِهْ بئیتهْ ته واکْ
- شمارهٔ ۶۶ — وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
- شمارهٔ ۶۷ — بالا خدنگْ،ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ
- شمارهٔ ۶۸ — نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْ
- شمارهٔ ۷۰ — فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْ
- شمارهٔ ۷۱ — تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْ
- شمارهٔ ۶۹ — اَطْلَسْ دپوشی دامنْ وِشا، کَمرْ تنگ
- شمارهٔ ۷۲ — اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ