عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴ — ای صبح قدم به جایگه بایدداشت
- شمارهٔ ۶ — ای صبح اگر دم به هوس خواهی زد
- شمارهٔ ۷ — بیهمدم اگر دمی زنی نقصان است
- شمارهٔ ۵ — ای شب مزن از ستاره چندینی جوش
- شمارهٔ ۸ — چون هم نفسِ همه کسی هر جاییست
- شمارهٔ ۱۰ — وقت است که ساقی سرِ می بگشاید
- شمارهٔ ۹ — ای صبح اگر از پرده عَلَم خواهی زد
- شمارهٔ ۱۱ — آوازِ خروس صبح در سمع افتاد
- شمارهٔ ۱۳ — ای صبح چرا اسبِ ستیز انگیزی
- شمارهٔ ۱۲ — ای صبح مرو دم پراکنده مزن
- شمارهٔ ۱۹ — ای صبح دمی به خنده بگشای لبی
- شمارهٔ ۱۷ — ای صبح هنوز ماهتاب است، مخند
- شمارهٔ ۱۸ — ای شب تو طریقِ زلفِ جانان داری
- شمارهٔ ۱۴ — ای صبح مرا به صد عذاب اندازی
- شمارهٔ ۱۵ — دوش از برِ من یار گریزان میرفت
- شمارهٔ ۱۶ — ای صبح اگر عزیمتِ خنده کنی
- شمارهٔ ۲۳ — امشب ز دمیدن تو ترسم ای صبح
- شمارهٔ ۲۲ — ای صبح! چو دیدی بر من سیم تنی
- شمارهٔ ۲۱ — ای صبح! مدم، مخند و مپسند آخر
- شمارهٔ ۲۴ — امشب که دمی هم نفس جانانم
- شمارهٔ ۲۷ — ای چرخ ز دریوزهٔ تو میگریم
- شمارهٔ ۲۵ — امشب اگر از تو بی قراری نرود
- شمارهٔ ۲۶ — امشب چه شود که لب ببندی ای صبح
- شمارهٔ ۲۰ — تا کی ز شبِ دراز گریان گردم