بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۴۸۶ — توعجب سست عهد وسخت دلی
• شمارهٔ ۴۸۱ — توبه زلف از پی آزار دلم شانه کشی
• شمارهٔ ۴۸۵ — زدستم بر نمی آید که در زلفت زنم چنگی
• شمارهٔ ۴۸۸ — نه همچوعارض تو به گلشن بود گلی
• شمارهٔ ۴۸۲ — ای نازنین شمایل آشوب عقل وهوشی
• شمارهٔ ۴۸۴ — همچو چهرت کی بود آتش چوزلفت دودکی
• شمارهٔ ۴۸۳ — بتا به کشتن ما عاشقان چه می کوشی
• شمارهٔ ۴۹۱ — بوسه دل از لعل جان بخشت هوس داردهمی
• شمارهٔ ۴۹۴ — آشوب شهری شورجهانی
• شمارهٔ ۴۹۵ — نمی شنیدم اگرگاهی از لبت سخنی
• شمارهٔ ۴۹۶ — گفتی از چیست که شیرین سخنی
• شمارهٔ ۴۹۰ — دین ودل برده ازکفم صنمی
• شمارهٔ ۴۸۹ — چون پریشانی به زلف یار دارد عالمی
• شمارهٔ ۴۹۲ — بوی یار مهربان آیدهمی
• شمارهٔ ۴۹۳ — آن مه فکنده از زلف بررخ حجاب نیمی
• شمارهٔ ۴۹۸ — عجب از چشم سیه راهزنی
• شمارهٔ ۴۹۹ — ز آتشین رخ آتشم تا کی به خرمن می زنی
• شمارهٔ ۵۰۲ — چنگی به زلف اوزدم گفتا جسارت می کنی
• شمارهٔ ۵۰۳ — در کجائی شب و روز ای دل اگر یار منی
• شمارهٔ ۵۰۰ — تو آتشین رخ اگر سر به زیر آب کنی
• شمارهٔ ۵۰۱ — بت پرستی می کنم جا در کلیسا گر کنی
• شمارهٔ ۵۰۴ — سروها دیده ام به هر چمنی
• شمارهٔ ۴۹۷ — سروقد غنچه دهن گل بدنی
• شمارهٔ ۵۰۹ — ای وجودت مظهر لطف الهی