فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۱۵۲ — تنها نه دیده‌ام به رخ نازنین تست
- شمارهٔ ۱۴۵ — عشق را پیغمبرم داغ جنون تاج منست
- شمارهٔ ۱۴۷ — بی‌روی تو تا چشم صراحی نگرانست
- شمارهٔ ۱۵۰ — به لب تا نغمة عیشم قرین است
- شمارهٔ ۱۴۶ — درون پرده نه پنهان عذار جانانست
- شمارهٔ ۱۴۹ — جهان ز عکس رخت پرگل است و یاسمن است
- شمارهٔ ۱۴۸ — به هنر فخر نکردن هنر مردانست
- شمارهٔ ۱۵۱ — آه جگر ماست که آتش شرر اوست
- شمارهٔ ۱۵۹ — تا همچو گل پیاله شکفتن گرفته است
- شمارهٔ ۱۵۵ — جسم خاکی گر بمیرد آتش جان زنده است
- شمارهٔ ۱۵۴ — تا به رخسار تو زلف مشک‌فام افتاده است
- شمارهٔ ۱۵۸ — باز ذوق عاشقی بر عقل زور آورده است
- شمارهٔ ۱۵۳ — دستگاه حسن لیلی گوشه‌ای از کار تست
- شمارهٔ ۱۶۰ — مگو ز عقل که دام فریب خودرایی‌ست
- شمارهٔ ۱۵۷ — با وجود ضعف کی ما را کس از جا برده است
- شمارهٔ ۱۵۶ — جز تو عاشق را کسی کی سر به صحرا داده است
- شمارهٔ ۱۶۱ — امشب دگر نگاه کجت جاودانه است
- شمارهٔ ۱۶۲ — سودای تو از جان وفاکیش نرفتست
- شمارهٔ ۱۶۳ — گر ز زلف آزاد گشتم دام کاکل در پی است
- شمارهٔ ۱۶۷ — عشوه‌اش چون در چمن آیین لطف و ناز بست
- شمارهٔ ۱۶۶ — باز با مژگان ما سیلاب عهدی تازه بست
- شمارهٔ ۱۶۴ — برفروزد جان و تن با آنکه داغ دل یکی‌ست
- شمارهٔ ۱۶۸ — در گلستان طفل شبنم تا به دوش گل نشست
- شمارهٔ ۱۶۵ — چه شد که عشوه دگر مست خویشتن‌داریست