فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۲۲۴ — هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث
- شمارهٔ ۲۲۲ — گهی ملال مّورث گهی غم ورّاث
- شمارهٔ ۲۲۳ — سفر عمر زیانست و درو سود عبث
- شمارهٔ ۲۲۰ — می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
- شمارهٔ ۲۲۱ — زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
- شمارهٔ ۲۱۹ — رسید موسم نوروز و روزگار شکفت
- شمارهٔ ۲۱۸ — چون نیاز ما و ناز او به هم درمی‌گرفت
- شمارهٔ ۲۱۷ — غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت
- شمارهٔ ۲۲۸ — درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
- شمارهٔ ۲۳۰ — خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
- شمارهٔ ۲۲۶ — ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث
- شمارهٔ ۲۲۹ — گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
- شمارهٔ ۲۳۱ — یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح
- شمارهٔ ۲۲۵ — هم بخت نامساعد هم زلف یار باعث
- شمارهٔ ۲۳۲ — شتاب شام سیه‌چرده و صباح صبیح
- شمارهٔ ۲۲۷ — درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج
- شمارهٔ ۲۳۴ — مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
- شمارهٔ ۲۳۳ — وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ
- شمارهٔ ۲۳۶ — ببرید زلف گرچه به پای تو سر نهاد
- شمارهٔ ۲۳۵ — باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
- شمارهٔ ۲۳۸ — ز ضعفم بی‌تو بر تن از گرانی مو نمی‌جنبد
- شمارهٔ ۲۳۷ — کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد
- شمارهٔ ۲۳۹ — شکاری گر به دام افتد چه شد، زینها هزار افتد
- شمارهٔ ۲۴۰ — وجودت تا ز چشم کیمیای امتیاز افتد