فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۱۹۳ — دوشم چراغ دیده ز روی تو تاب داشت
- شمارهٔ ۱۹۶ — هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشت
- شمارهٔ ۱۹۷ — دی به خاطر یاد آن گیسوی مشک‌آسا گذشت
- شمارهٔ ۱۹۸ — به فکر کار نیفتاده روزگار گذشت
- شمارهٔ ۱۹۹ — در گلشن الست که نیرنگ برنداشت
- شمارهٔ ۲۰۰ — در غضب رفتی و دل دوش از تو کامی برنداشت
- شمارهٔ ۱۹۵ — یک نظر کرد و از آن صد گونه استغفار داشت
- شمارهٔ ۱۹۴ — یا بمن خود را ازین بیگانه‌تر بایست داشت
- شمارهٔ ۲۰۲ — ترکش ناز تو از غمزه دگر تیر نداشت
- شمارهٔ ۲۰۶ — کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشت
- شمارهٔ ۲۰۸ — زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت
- شمارهٔ ۲۰۴ — در دیار دل که کس جز حسن جولانی نداشت
- شمارهٔ ۲۰۵ — غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت
- شمارهٔ ۲۰۱ — راه دراز وصل تو غیر از خطر نداشت
- شمارهٔ ۲۰۳ — کسی چون خرد دستگاهی نداشت
- شمارهٔ ۲۰۷ — خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت
- شمارهٔ ۲۱۵ — تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت
- شمارهٔ ۲۱۴ — یاد او در سینه کردم جامه بوی گل گرفت
- شمارهٔ ۲۱۲ — در ازل سوز محبّت در دل ما جا گرفت
- شمارهٔ ۲۰۹ — شور جنونم از سر این بخت شوم رفت
- شمارهٔ ۲۱۱ — سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت
- شمارهٔ ۲۱۰ — نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت
- شمارهٔ ۲۱۶ — گلستان از خنده‌اش طرح گل خندان گرفت
- شمارهٔ ۲۱۳ — یک نفس خود را ز غم آزاد می‌باید گرفت