جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۷۴۰ — بیا ای اهل دل را قرة العین
- شمارهٔ ۷۳۷ — ای با لب تو طوطی شیرین زبان زبون
- شمارهٔ ۷۳۹ — ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین
- شمارهٔ ۷۳۸ — صوفی چه فغان است که من این الی این
- شمارهٔ ۷۴۱ — ای ز لعلت کامجو روح الامین
- شمارهٔ ۷۴۴ — کشیده بود مه از حسن سر به چرخ برین
- شمارهٔ ۷۴۳ — مشو سنگین دلا مشغول چوگان باختن چندین
- شمارهٔ ۷۴۲ — ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین
- شمارهٔ ۷۴۷ — روزی که می سرشت فلک آب و خاک من
- شمارهٔ ۷۴۹ — زان خط کرام الکاتبین تا خواند حسب حال من
- شمارهٔ ۷۵۱ — ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای من
- شمارهٔ ۷۵۰ — با یار کوچ کرده که گوید پیام من
- شمارهٔ ۷۴۵ — پس از مردن به خاک من گذر کن غمگذار من
- شمارهٔ ۷۵۲ — ای خاک پای توسنت افزوده آب روی من
- شمارهٔ ۷۴۶ — ای ز عشقت صد بلا بر جان غم پرورد من
- شمارهٔ ۷۴۸ — نوبهاران که دمد شاخ گلی از گل من
- شمارهٔ ۷۵۸ — عاشقان را قوت جان از لعل شکرخند کن
- شمارهٔ ۷۵۷ — صوفی متاع صومعه رهن شراب کن
- شمارهٔ ۷۵۶ — چه کمر بسته ای به کین با من
- شمارهٔ ۷۵۵ — ای غمت شادکامی دل من
- شمارهٔ ۷۶۰ — ای دیده بشنو گفت من نظاره آن رو مکن
- شمارهٔ ۷۵۴ — کس وصالت چنین نخواست که من
- شمارهٔ ۷۵۹ — پیاده سوی چمن سرو من گذار مکن
- شمارهٔ ۷۵۳ — نگار شوخ چشم تیز خشم تندخوی من