جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۸۱۱ — تو آن مهی که برد خجلت آفتاب از تو
• شمارهٔ ۸۱۲ — زهی چشم جهان بین روشن از تو
• شمارهٔ ۸۱۴ — ای دل من صید دام زلف تو
• شمارهٔ ۸۱۰ — ای دل و دیده هر دو خانه تو
• شمارهٔ ۸۱۳ — من برنخواهم داشت دل از مهر یاری همچو تو
• شمارهٔ ۸۱۶ — آن ترک نیم مست که جان شد خراب او
• شمارهٔ ۸۰۹ — داری به جان من کمین ای من کمین هندوی تو
• شمارهٔ ۸۱۵ — گر به پای سرو بخرامد قد رعنای او
• شمارهٔ ۸۲۴ — می رود عمر گرانمایه و ما غافل ازو
• شمارهٔ ۸۱۷ — غمزه ات کز سعی چشم است این همه بیداد او
• شمارهٔ ۸۱۹ — حبذا پیر مغان کز فیض جام پاک او
• شمارهٔ ۸۲۰ — مرغ جان کردی هوای دانه های خال او
• شمارهٔ ۸۱۸ — یارب از جانم ببر مهر مه رخسار او
• شمارهٔ ۸۲۳ — بریز ای هجر خونم چند سوزی جان من بی او
• شمارهٔ ۸۲۱ — آن سرو که شادند جهانی به غم او
• شمارهٔ ۸۲۲ — نامه سربسته آمد غنچه و مضمون او
• شمارهٔ ۸۲۸ — ای اشک سرخ دمبدم از چشم تر مرو
• شمارهٔ ۸۲۹ — ای پیر گشته بهر جوانان ز ره مرو
• شمارهٔ ۸۲۶ — ای ز ابروانت متصل عشاق را محراب دو
• شمارهٔ ۸۳۰ — خوی که تو را ز تاب می ریخته از جبین فرو
• شمارهٔ ۸۲۵ — چرخ اخضر کز دو چشم خاست موج خون در او
• شمارهٔ ۸۳۲ — گشاد از چهره مشکین برقع آن مه
• شمارهٔ ۸۲۷ — دو نرگس تو که مستند و ناتوان هر دو
• شمارهٔ ۸۳۱ — ای جاودان به صورت اعیان برآمده