جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۷۶۴ — مهی از راه برآمد نه که افزون ز مه است این
- شمارهٔ ۷۶۸ — الله الله کیست مست باده ناز این چنین
- شمارهٔ ۷۶۲ — بنمای رخ که مطلع صبح صفاست این
- شمارهٔ ۷۶۷ — این منم یارب ز درد عاشقی زار این چنین
- شمارهٔ ۷۶۱ — با اسیران ای رقیب آغاز بدخویی مکن
- شمارهٔ ۷۶۳ — بیمار غمت را نفس بازپس است این
- شمارهٔ ۷۶۵ — هر سو مرو جولان کنان چابک سوارا بیش ازین
- شمارهٔ ۷۶۶ — مردم شکارا کین مجو با دوستداران بیش ازین
- شمارهٔ ۷۷۵ — دل به جان درمانده وان جان جهان با دیگران
- شمارهٔ ۷۶۹ — بیا جانا دل پر درد من بین
- شمارهٔ ۷۷۶ — هر بامداد کان مه راند سواره بیرون
- شمارهٔ ۷۷۴ — من و فکر تو چه بینم به جمال دگران
- شمارهٔ ۷۷۳ — ای به رخسار چو مه چشم و چراغ دگران
- شمارهٔ ۷۷۱ — طره شبرنگ و جعد مشکسای خویش بین
- شمارهٔ ۷۷۲ — جلوه آن شوخ و جولان سمند او ببین
- شمارهٔ ۷۷۰ — قبای ناز درپوش و نیاز پادشاهان بین
- شمارهٔ ۷۸۱ — ای فلک تا کی دل و جان خرابی سوختن
- شمارهٔ ۷۸۰ — یافتن پیش تو راهی نتوان
- شمارهٔ ۷۷۹ — بازم اندیشه یاری ست که گفتن نتوان
- شمارهٔ ۷۸۳ — ز نعل مرکب تو بر زمین نشان دیدن
- شمارهٔ ۷۸۴ — مرا تا کی ز کشتن بیم کردن
- شمارهٔ ۷۷۸ — باز ترکش بسته آن ترک سوار آمد برون
- شمارهٔ ۷۸۲ — گرچه تنگ آمد دل از فکر محال انگیختن
- شمارهٔ ۷۷۷ — مرو زین چشم تر ای اشک خونین دمبدم بیرون