جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۶۹۹ — وای بر دیده اگر محو بدایع نشود
• شمارهٔ ۷۰۰ — اشتیاقم جام می را جان تصور می کند
• شمارهٔ ۶۹۸ — کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی‌آید
• شمارهٔ ۷۰۴ — ز رنگ چهره ام بوی بهار درد می آید
• شمارهٔ ۷۰۳ — آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد
• شمارهٔ ۶۹۷ — با چمن دوش به شوخی چه اداها می‌کرد
• شمارهٔ ۷۰۲ — قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود
• شمارهٔ ۷۰۱ — سخن سازی چو چشم یار در دنیا نمی باشد
• شمارهٔ ۷۰۹ — روم از خویشتن دنبال دلدار
• شمارهٔ ۷۱۰ — ای ز فیض لطف عامت گشته خون ناب شیر
• شمارهٔ ۷۱۱ — فصل بهاران شده ساغر بگیر
• شمارهٔ ۷۰۵ — چه جورها که غمت با دل تباه نکرد
• شمارهٔ ۷۰۶ — از نخستم تن ز درد عشق غم فرسوده بود
• شمارهٔ ۷۰۷ — آشنا با عشق اگر شد عقدهٔ دل وا شود
• شمارهٔ ۷۰۸ — اضطرابی دارم از آرام شوخ و شنگ تر
• شمارهٔ ۷۱۲ — غفل نبرده بهره ای از روزگار عمر
• شمارهٔ ۷۱۷ — می رباید خط روی لاله گونم بیشتر
• شمارهٔ ۷۱۸ — گریم ز هجر آن گل رو چون سحاب وار
• شمارهٔ ۷۱۹ — بی جلوهٔ روی تو نظر بسته نکوتر
• شمارهٔ ۷۱۵ — بی ذکر تو نیکو نبود پیشهٔ دیگر
• شمارهٔ ۷۲۰ — از گل داغ جنون دارم بهاری در نظر
• شمارهٔ ۷۱۶ — به بیخودی شد از آن همزبان من تصویر
• شمارهٔ ۷۱۳ — گرچه از موج هوا چین بر جبین دارد بهار
• شمارهٔ ۷۱۴ — نونهالم را ز بس بگذاشت بر شوخی مدار