جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۷۲۶ — نباشد غیر عشق نیکوانم پیشهٔ دیگر
- شمارهٔ ۷۲۷ — آب از گداز دل نخورد سرو آه اگر
- شمارهٔ ۷۲۵ — کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر
- شمارهٔ ۷۲۸ — از ازل بی وحشتی نبود دل ما را قرار
- شمارهٔ ۷۲۱ — شد دل دریا کنارم ته همین از چشم تر
- شمارهٔ ۷۲۴ — باشد ارباب رعونت را ز بی مغزی غرور
- شمارهٔ ۷۲۲ — اگر از سوز عشقت سوخت دل دیوانه‌ای کمتر
- شمارهٔ ۷۲۳ — پای هر نخلی که بوسیدم به دوران بهار
- شمارهٔ ۷۲۹ — رفت می نوشیم ز یاد آخر
- شمارهٔ ۷۳۲ — چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار؟
- شمارهٔ ۷۳۳ — یادش از شوخی به دل ما را نمی گیرد قرار
- شمارهٔ ۷۳۴ — گذشتم از سر عشقت من و خیال دگر
- شمارهٔ ۷۳۶ — دلم از هجر تو خون است امروز
- شمارهٔ ۷۳۵ — آمدی مستانه و گل گل طرب دارد بهار
- شمارهٔ ۷۳۱ — به فکر نام مباش اینقدر همین زنهار
- شمارهٔ ۷۳۰ — نیست جز افغان مرا در بزم آن مکار کار
- شمارهٔ ۷۴۲ — مردم و مهر ترا در دل نهان دارم هنوز
- شمارهٔ ۷۳۹ — دل عاشق زفغان سیر نگردد هرگز
- شمارهٔ ۷۴۱ — شد از نگاه که آشفته یار ما امروز
- شمارهٔ ۷۴۴ — نوبهار آمد هوا آیینه پرواز است باز
- شمارهٔ ۷۳۸ — چشم آینه پرآب است از مثال من هنوز
- شمارهٔ ۷۴۳ — در دامن دل اشک ز مژگان تر انداز
- شمارهٔ ۷۴۰ — صبح شد ساقی همان مستی شب دارم هنوز
- شمارهٔ ۷۳۷ — عمر رفت و هست ذوق آن بر و دوشم هنوز