جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۷۵۰ — ز لب به سینه عبث نیست ترکناز نفس
- شمارهٔ ۷۵۱ — غنچه از دلبستگی گردیده پنهان در لباس
- شمارهٔ ۷۴۶ — مستان پی گلگشت چمن می رسد امروز
- شمارهٔ ۷۴۹ — معنیی گر هست با رند می آشام است و بس
- شمارهٔ ۷۴۸ — غیر از ایام وصال بت دلخواه مپرس
- شمارهٔ ۷۴۷ — به سیر باغ خرامان شد آن نگار امروز
- شمارهٔ ۷۵۲ — به رنگ شمع بگدازد ز سوز سینه ام تیرش
- شمارهٔ ۷۴۵ — فریاد چقدرها خورد افسوس بر امروز
- شمارهٔ ۷۵۴ — با صدانداز نشست آن بت رعنا در پیش
- شمارهٔ ۷۵۵ — می مکد خون دلم را غنچه عنابی اش
- شمارهٔ ۷۵۸ — تا یاد ترا کرده دلم راهبر خویش
- شمارهٔ ۷۵۳ — بی تو ساغر لخت دل چون لاله دارد در کفش
- شمارهٔ ۷۵۹ — هر قدر غم بیند از گردون بود دانا خموش
- شمارهٔ ۷۵۷ — سرشته اند ز فیض هوای صبح تنش
- شمارهٔ ۷۵۶ — طراوت دارد از بس نوبهار حسن سرشارش
- شمارهٔ ۷۶۰ — ز حیرت ماند در بند چکیدن گوهر کوشش
- شمارهٔ ۷۶۳ — در بند پاس خاطر غیر اینقدر مباش
- شمارهٔ ۷۶۶ — چنان کز قهر او مانند صهبا آب شد آتش
- شمارهٔ ۷۶۷ — دل به عشق از بستگی وا می شود غمگین مباش
- شمارهٔ ۷۶۱ — ندارد بیش ازین دل طاقت صهبای پر زورش
- شمارهٔ ۷۶۲ — نشست و کان کیفیت ازو شد بزم رنگینش
- شمارهٔ ۷۶۴ — حسن معنی را وی بینا ز نادیدن به خویش
- شمارهٔ ۷۶۵ — به گلزاری که در رفتار آید سرو موزونش
- شمارهٔ ۷۶۸ — از یاد که گردید دلت مسکن آتش