جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۷۷۳ — ای دل هم آرمیده و هم می رمیده باشد
- شمارهٔ ۷۷۴ — زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبش
- شمارهٔ ۷۷۵ — خوشا جوش بهار تبت و دامان کهسارش
- شمارهٔ ۷۶۹ — به وادیی که کند تیغ عشق تسخیرش
- شمارهٔ ۷۷۰ — ز مستی گر رسد دستم به لب‌های نمک سودش
- شمارهٔ ۷۷۲ — هرگز صدا نبرده در این بزم ره به گوش
- شمارهٔ ۷۷۱ — شکاریی که دلم گشته است نخجیرش
- شمارهٔ ۷۷۶ — بتی که برده دلم زلف عنبر بویش
- شمارهٔ ۷۸۱ — یار مست است امشب و من کامرانم از لبش
- شمارهٔ ۷۸۰ — بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش
- شمارهٔ ۷۷۹ — سبزه پامال شد از نرمی خویش
- شمارهٔ ۷۸۲ — بهره از یاری یاری نیستش
- شمارهٔ ۷۸۴ — نوبهار آمد خرامان دوش بر دوش نشاط
- شمارهٔ ۷۸۳ — گیرم غم تو و دل خونین دهم عوض
- شمارهٔ ۷۷۷ — از آن چون آب در گل‌ها بود آهسته رفتارش
- شمارهٔ ۷۷۸ — در بزم می چو آمده ای بی حجاب باش
- شمارهٔ ۷۸۶ — هرگز نیامده است و نیاید ز ما غلط
- شمارهٔ ۷۸۵ — تنها نه تنگنای دلم شد خراب خط
- شمارهٔ ۷۸۸ — غیر از دلم که بی تو در او گشته داغ جمع
- شمارهٔ ۷۸۹ — بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ
- شمارهٔ ۷۹۰ — میستاند باج از صرصر نگاه تند خلق
- شمارهٔ ۷۸۷ — چو بیند آن عذار لاله گون شمع
- شمارهٔ ۷۹۱ — هر سبزه سراپای زبانست در این باغ
- شمارهٔ ۷۹۲ — گر نیست آفتاب برین در کمین برف