کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۸ — خود ترا عادت دلداری نیست
- شمارهٔ ۳۱ — دلبرم هم ز بامداد برفت
- شمارهٔ ۲۹ — دوری از یار اختیاری نیست
- شمارهٔ ۳۲ — باد نوروزی ره بستان گرفت
- شمارهٔ ۲۵ — از تو جز درد دل و خون جگر حاصل نیست
- شمارهٔ ۳۰ — در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت
- شمارهٔ ۲۶ — چو روی خوب تو خورشید آسمان هم نیست
- شمارهٔ ۲۷ — دل من ار بغمت خوشتر از زبان تو نیست
- شمارهٔ ۳۹ — دل بدان دلنواز خواهم داد
- شمارهٔ ۳۸ — ز لعلت عکس در جام می افتاد
- شمارهٔ ۳۳ — ای مرا کرده مشوّش زلفت
- شمارهٔ ۳۵ — تا به کف جامِ مِی توانم دید
- شمارهٔ ۳۶ — اهل تو بازار گوهر بشکند
- شمارهٔ ۳۷ — دل ز غم عشق تو کی جان برد؟
- شمارهٔ ۴۰ — دلم نخست که دل بر وفای یار نهاد
- شمارهٔ ۳۴ — چه باشد گر ز من یادت نیاید
- شمارهٔ ۴۴ — رنگ رویت بر ارغوان خندد
- شمارهٔ ۴۷ — زلف تو کان همه سرها دارد
- شمارهٔ ۴۱ — رخت تاثیر آهی بر نتابد
- شمارهٔ ۴۸ — رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
- شمارهٔ ۴۶ — یار با ما وفا نخواهد کرد
- شمارهٔ ۴۵ — رخی چنان که ز خورشید و ماه نتوان کرد
- شمارهٔ ۴۳ — کسی که دل به سر زلف یار در بندد
- شمارهٔ ۴۲ — نفس باد صبا می جنبد