کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۱ — دل من ز اندوه ننگی ندارد
- شمارهٔ ۵۲ — هر که چون روی تو رویی دارد
- شمارهٔ ۴۹ — تاب جمال تو آفتاب ندارد
- شمارهٔ ۵۰ — دلبرم رسم خود چنین دارد
- شمارهٔ ۵۴ — گل ز رشک تو پیرهن بدرد
- شمارهٔ ۵۳ — عشق تو گر دست در زمانه برآرد
- شمارهٔ ۵۵ — سپیده دم بصبوحی شتاب باید کرد
- شمارهٔ ۵۶ — دوش با من نگار من آن کرد
- شمارهٔ ۶۰ — باز ما را رخ زیبای تو در کار آورد
- شمارهٔ ۶۱ — سحرگهان که دم صبح در هوا گیرد
- شمارهٔ ۶۲ — سحرگهان که دم صبح در چمن گیرد
- شمارهٔ ۶۳ — دلم ز آتش غم چنان می گدازد
- شمارهٔ ۶۴ — اگر دلدار من روزی، نقاب از رخ بر اندازد
- شمارهٔ ۵۷ — مکن ای دوست اگر بتوان کرد
- شمارهٔ ۵۸ — ز رویت دستهٔ گل می‌توان کرد
- شمارهٔ ۵۹ — باد بر خاک ترک تازی کرد
- شمارهٔ ۶۵ — سوز عشقت جگر همی سوزد
- شمارهٔ ۶۷ — اومید آدمی بوصالت نمی رسد
- شمارهٔ ۶۸ — شب نیست کم ز هجر تو صد غم نمی رسد
- شمارهٔ ۷۲ — دلبرم سوی سفر خواهد شد
- شمارهٔ ۶۹ — نام تو بر زبان من باشد
- شمارهٔ ۷۰ — هر کرا زلف عنبرین باشد
- شمارهٔ ۷۱ — گر بر دل من رحم کند یار چه باشد؟
- شمارهٔ ۶۶ — سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد