کمال خجندی
زندگی‌نامهٔ کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی مهارت داشت. بسیاری او را پیوند دهنده ادب فارسی ایران با ادب فارسی تاجیکستان میدانند. دیوان او شامل غزل‌های مطبوع زیاد و غالبا مقرون به ذوق عرفانی است. کمال خجندی معاصر حافظ بود وی در سال ۷۹۲ هجری قمری یا ۸۰۸ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در تبریز است. دیوان اشعار این شاعر نامدار توسط سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال خجندی
شعرهای کمال خجندی
- شمارهٔ ۵۲ — با رخ آن مه به دعوی کی برآید آفتاب
- شمارهٔ ۵۶ — دلم از شمع رخت در تب و تابست امشب
- شمارهٔ ۵۴ — چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب
- شمارهٔ ۵۳ — جانبِ ما خوب می‌آید. که می آید؟ حبیب
- شمارهٔ ۴۹ — مکش بر هر دلی تیر و مکش باز از حسد ما را
- شمارهٔ ۵۵ — حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب
- شمارهٔ ۵۱ — آن رخ نبینم ار نبری زلف پر ز تاب
- شمارهٔ ۵۰ — یار بگزید بی وفایی را
- شمارهٔ ۶۴ — آبی کجاست کآتش عشقم جگر بسوخت
- شمارهٔ ۶۰ — عنبرست آن دام دل یا مشک ناب
- شمارهٔ ۵۷ — دل مقیم کوی جانانست و من اینجا غریب
- شمارهٔ ۶۱ — لعل درخشان نگر غیرت یاقوت ناب
- شمارهٔ ۶۳ — من طلب کردم وصالت روز و شب
- شمارهٔ ۶۲ — مطلع انوار حسن است آن رخ چون آفتاب
- شمارهٔ ۵۸ — دوش رسیدم به گوش از لب جانان خطاب
- شمارهٔ ۵۹ — رفتم از دست! من بی سر و پا را دریاب
- شمارهٔ ۷۱ — آن شوخ که رفت از بر ما باز کجا رفت
- شمارهٔ ۶۶ — آن چشم نیمه مست جهانی خراب ساخت
- شمارهٔ ۶۵ — آنچه از خدای خواست دل بنده باز یافت
- شمارهٔ ۶۸ — آن چه مروی است چه خوش رفتاری است
- شمارهٔ ۶۹ — آن رخ از مه خجسته فال تراست
- شمارهٔ ۷۲ — آن گل نو از کدامین بوستان برخاسته است
- شمارهٔ ۷۰ — آن سرو که آمد بر ما از چمن کیست
- شمارهٔ ۶۷ — آن چه روییست که حسن همه عالم با اوست