عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۹ — چون رفتنِ بیقیاس داری در پی
- شمارهٔ ۱۰ — ره بس دور است توشه بردار و برو
- شمارهٔ ۱۳ — ای آنکه ز نفسِ شوم در آکفتی
- شمارهٔ ۱۶ — دو چشم ز اشک خیره میباید کرد
- شمارهٔ ۱۱ — هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر
- شمارهٔ ۱۴ — بس کس که ز کوچهٔ هوس برنامد
- شمارهٔ ۱۵ — قومی که به خاک مرگ سر بازنهند
- شمارهٔ ۱۲ — گیرم که جهان به کام دیدی وشدی
- شمارهٔ ۱۷ — تا چند ز مرگِ خویش غمناک شوی
- شمارهٔ ۲۰ — خلقند به خاک بیعدد آورده
- شمارهٔ ۲۱ — چون رفت ز جسم جوهر روشن ما
- شمارهٔ ۱۹ — دنیا مطلب مباش مغرور ازو
- شمارهٔ ۱۸ — ماتم زدگان عالم خاک هنوز
- شمارهٔ ۲۲ — بس داغ که چرخ بر دلِ ریش کشید
- شمارهٔ ۲۴ — زین بحر که در نهاد آمد تا سر
- شمارهٔ ۲۳ — دل کز سرِ عمر سرنگون بر میخاست
- شمارهٔ ۲۷ — تن از دو جهان بس که حجابی برداشت
- شمارهٔ ۲۶ — در حبسِ وجود از چه افتادم من
- شمارهٔ ۲۹ — بس عمر عزیز ای دل مسکین که گذشت
- شمارهٔ ۳۱ — ای دل دانی که کار دنیا گذریست
- شمارهٔ ۳۰ — دردا که جفای چرخ پیوسته بماند
- شمارهٔ ۲۸ — خلقی که درین جهان پدیدار شدند
- شمارهٔ ۲۵ — بس خون که دلم اول این کار بریخت
- شمارهٔ ۳۲ — هر ذره که در وادی و در کهساریست