عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۹ — بس زود به مرگ کردی آهنگ آخر
- شمارهٔ ۳۸ — از گریهٔ زار ابر، گل تازه و پاک
- شمارهٔ ۴۰ — زین پس ناید ز دیدگانم دیدن
- شمارهٔ ۴۳ — گل خندان شد ز گریهٔ ابر بهار
- شمارهٔ ۴۴ — روزی که ز خاک من برون آید خار
- شمارهٔ ۴۵ — جانا رفتم بر دل پاکم بگری
- شمارهٔ ۴۱ — چون مردن تو از پی این زادن بود
- شمارهٔ ۴۲ — رفتی تو به خاک و یاسمن بی تو رسید
- شمارهٔ ۸ — گر جان گویم جای خرابش بنماند
- شمارهٔ ۶ — این شیوه مصیبت که مرا اکنون است
- شمارهٔ ۷ — گر دل بشناختی که من کیستمی
- شمارهٔ ۱ — چون جان دلم ز سیر،چون برق شدند
- شمارهٔ ۵ — شب نیست که خون از دل غمناک نریخت
- شمارهٔ ۲ — در عشق مرا چه کار با پردهٔ راز
- شمارهٔ ۳ — دریای دلم گرچه بسی میآشفت
- شمارهٔ ۴ — خون دل من که هر دم افزون گردد
- شمارهٔ ۱۱ — هر چند که پشت و روی دارم کاری
- شمارهٔ ۱۲ — گفتم ای چشم خواب میباید برد
- شمارهٔ ۱۰ — چون دریائی کنار من از جا خاست
- شمارهٔ ۱۳ — آن دل که نشان غمگساری میجست
- شمارهٔ ۱۴ — ای دل هر دم دست به خون نتوان برد
- شمارهٔ ۹ — هر شب چو غمی ز چشم من خون ریزد
- شمارهٔ ۱۶ — هر سیل که از خون جگر خواهد خاست
- شمارهٔ ۱۵ — ای دل ز هوای عشق کیفر میبر