عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۶ — پیش از من و تو پیر و جوانی بودست
- شمارهٔ ۳۸ — هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم
- شمارهٔ ۳۷ — دی خاک همی نمود با من تندی
- شمارهٔ ۳۹ — بر بستر خاک خفتگان میبینم
- شمارهٔ ۳۳ — اجزاء زمین تن خردمندان است
- شمارهٔ ۳۴ — هر خاک که در جهان کسی فرسوده است
- شمارهٔ ۴۰ — هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست
- شمارهٔ ۳۵ — لاله ز رخی چو ماه میبینم من
- شمارهٔ ۴۳ — از مرگ، چو آب روی دلخواهم شد
- شمارهٔ ۴۱ — بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست
- شمارهٔ ۴۲ — ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار
- شمارهٔ ۵ — دردا که گلم میان گلزار بریخت
- شمارهٔ ۲ — ماهی که چو برق کم بقا آمده بود
- شمارهٔ ۴ — پیمانهٔ خاک گشت آن چشمهٔ نوش
- شمارهٔ ۳ — کس بر سر جیحون رقمی جوید باز
- شمارهٔ ۱ — آن ماه که از کنار شد بیرونم
- شمارهٔ ۹ — ای دل بگری بر من مسکین و مپرس
- شمارهٔ ۸ — میگریم ازان مهوشم و میگریم
- شمارهٔ ۷ — آه از غم آن که زود برگشت و برفت
- شمارهٔ ۱۱ — ای ماه زمین به برج افلاک شدی
- شمارهٔ ۱۳ — بر خاک تو چون بنفشهام سر در بر
- شمارهٔ ۱۰ — دی بر سر خاک دلبری با دل ریش
- شمارهٔ ۶ — ماهی که چو مهر عالم آرای افتاد
- شمارهٔ ۱۲ — ای پشت بداده رفته هم روز نخست