عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۵ — ای کرده شب باز پسین ماتم خویش
- شمارهٔ ۱۷ — ای نور رخت خاک سیه بگرفته
- شمارهٔ ۲۰ — برخیز که ابر خاک را میشوید
- شمارهٔ ۱۸ — چون گریهٔ من ابر بهاری نبود
- شمارهٔ ۲۱ — از مرگِ تو هر دمی دگرگون باشم
- شمارهٔ ۱۴ — رفتی و مرا خار شکستی در دل
- شمارهٔ ۱۶ — رفتی تو و خون جگریست از تو مرا
- شمارهٔ ۱۹ — ای محرم من کیست کنون محرم تو
- شمارهٔ ۲۶ — ناگاه چو رخ به راه می‌آوردی
- شمارهٔ ۲۷ — از ناز چه سود چون بسودی آخر
- شمارهٔ ۲۲ — گل بیرخ گلرنگ تو خاریست مرا
- شمارهٔ ۲۸ — جان را چو ز رفتن تو آگاهی شد
- شمارهٔ ۲۳ — گفتم همه عمر نازنینت بینم
- شمارهٔ ۲۹ — تا خاک تو گشت غم گسارم بی تو
- شمارهٔ ۲۴ — کو کس که دل از مرگِ تو خون مینکند
- شمارهٔ ۲۵ — بی روی تو در ماه سیاهی آمد
- شمارهٔ ۳۳ — دردا که بر چون سمنت می‌ریزد
- شمارهٔ ۳۷ — ای رفته و ما را به هلاک آورده
- شمارهٔ ۳۵ — در ماتم تو چرخ سیه پوش بماند
- شمارهٔ ۳۴ — ای آن که به گِل، گُل چمن پوشیدی
- شمارهٔ ۳۶ — از مرگ تو فاش گشت رازم چکنم
- شمارهٔ ۳۲ — تا چند کشم ز مرگ تو درد از تو
- شمارهٔ ۳۱ — در خاک ترا وطن نمیدانستم
- شمارهٔ ۳۰ — از کفر بتر بی تو غنودن ما را