بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۲۱۷ — از آن زمان که تو را شیوه دلبری گردید
• شمارهٔ ۲۲۳ — با لب لعلت مرا با چشمه حیوان چه کار
• شمارهٔ ۲۲۰ — قاصد برسان به یار کاغذ
• شمارهٔ ۲۲۴ — ریزم از بس خون زچشم اندرکنار
• شمارهٔ ۲۲۱ — جز قد دلبر که داردطره های مشکبار
• شمارهٔ ۲۱۹ — پیش شیرین لب او وصف ز شکر نکنید
• شمارهٔ ۲۱۸ — شب شد وشمس منزوی گردید
• شمارهٔ ۲۲۲ — عاشق روی توام با کفر وایمانم چه کار
• شمارهٔ ۲۲۵ — پرده را از روی خود انداخت یار
• شمارهٔ ۲۲۸ — ای دلمناز دهانت تنگ تر
• شمارهٔ ۲۲۶ — التفاتی به ما ندارد یار
• شمارهٔ ۲۲۷ — زد سر زلف خود آن دلبر که اکنون دل ببر
• شمارهٔ ۲۲۹ — تا به کی از دوری روی تو باید کرد صبر
• شمارهٔ ۲۳۱ — از سر کوی تو حاشا که روم جای دگر
• شمارهٔ ۲۳۰ — هر زمان بر دل ما می کنی آزار دگر
• شمارهٔ ۲۳۲ — یادگار از جم به جا نبود به غیر ازجام دیگر
• شمارهٔ ۲۳۶ — بس دل مرده زنده گردد باز
• شمارهٔ ۲۳۹ — داد آن هفته ز بس یار شرابم دو سه روز
• شمارهٔ ۲۴۰ — دل تومایل جفا است هنوز
• شمارهٔ ۲۳۷ — چنگ این همه در طره طرار مینداز
• شمارهٔ ۲۳۸ — ای مژه خونریز توچون ناوک دل دوز
• شمارهٔ ۲۳۴ — گفتمش بوسی ز لب ده گفت بر کف جان بگیر
• شمارهٔ ۲۳۵ — نصیب جان ودلم شد بلای هجرت باز
• شمارهٔ ۲۳۳ — ای گیسوی تو واللیل ای رویت آیه نور