بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۲۶۹ — بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق
- شمارهٔ ۲۶۸ — کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق
- شمارهٔ ۲۷۲ — عقل است همچوشمع بر آفتاب عشق
- شمارهٔ ۲۷۰ — فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق
- شمارهٔ ۲۶۶ — دامن آن ماهم ار افتد به کف
- شمارهٔ ۲۶۷ — ندیده روی دلبر را شدم از جان و دل عاشق
- شمارهٔ ۲۶۵ — برده ای رونق زمشک تر ز زلف
- شمارهٔ ۲۷۱ — ای رخت آئینه انوار حق
- شمارهٔ ۲۷۷ — زلفت شب قدر است ورخت ماه مبارک
- شمارهٔ ۲۷۴ — الامان از عشق و از آزار عشق
- شمارهٔ ۲۷۵ — گفتم ازهجر توخونین جگرم گفت چه باک
- شمارهٔ ۲۷۶ — دشمنی دارنددرکار آب وآتش باد وخاک
- شمارهٔ ۲۷۸ — ای ترک من ای آفت دین ودل وفرهنگ
- شمارهٔ ۲۸۰ — گفتم که عاشقم من وز این گفته ام خجل
- شمارهٔ ۲۷۳ — عقل حیران گشته اندر کار عشق
- شمارهٔ ۲۷۹ — گر ببیند رخ تو را بلبل
- شمارهٔ ۲۸۱ — ای نگار سیم تن ای بی وفای سنگدل
- شمارهٔ ۲۸۷ — کشدم بی تو بر بهشت ار میل
- شمارهٔ ۲۸۲ — به جمال توگشته دل مایل
- شمارهٔ ۲۸۸ — داده شه فرمان که مستان را نمایند احترام
- شمارهٔ ۲۸۳ — شب فراق تو بیرون نمی روم زخیال
- شمارهٔ ۲۸۴ — مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل
- شمارهٔ ۲۸۵ — یا مشو ازدردعشق ای دل علیل
- شمارهٔ ۲۸۶ — قسم به موی تو یعنی به سوره واللیل