بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۱۹۴ — دوش از برما یار نهان گشت وبری بود
- شمارهٔ ۱۹۵ — پرده را بردار از رخسار بود
- شمارهٔ ۱۹۷ — گهی که طره طرار او به تاب رود
- شمارهٔ ۱۹۸ — مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود
- شمارهٔ ۱۹۶ — چهر تو آتش است وزلفت دود
- شمارهٔ ۱۹۳ — دلم از موی توآشفته چنان است که بود
- شمارهٔ ۱۹۹ — آن سرو قد به سیر گل و لاله میرود
- شمارهٔ ۲۰۰ — ای بلبل بی دل منال آخر گلت پیدا شود
- شمارهٔ ۲۰۳ — جای من وتوزهدا کی به بهشت می شود
- شمارهٔ ۲۰۴ — گلگون چو روی یار من از غازه می شود
- شمارهٔ ۲۰۵ — ای باعث ایجاد جهان احمد محمود
- شمارهٔ ۲۰۸ — دردعشق یار را تدبیر نتوانم نمود
- شمارهٔ ۲۰۱ — سر بزن از زلف اگر خواهی که دلبرتر شود
- شمارهٔ ۲۰۷ — آن پری پابست گیسوی گره گیرم نمود
- شمارهٔ ۲۰۶ — بی سبب نبود که یار ازچشم خود دورم نمود
- شمارهٔ ۲۰۲ — نگاه بر رخ خوبان اگر گناه شود
- شمارهٔ ۲۱۲ — در ودیوار دل از عشق جانان چون خراب آید
- شمارهٔ ۲۱۳ — دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید
- شمارهٔ ۲۱۵ — گفتم که چرا طبع تو ازمن بری آید
- شمارهٔ ۲۱۶ — در دلم از تو پریچهره شکی می آید
- شمارهٔ ۲۱۱ — دوش ساقی پیشم آمد تاکه جام می دهد
- شمارهٔ ۲۱۴ — نخواهد آمد آن دلبر دگر در بر اگر آید
- شمارهٔ ۲۰۹ — دیشب خیال چشم تومستم چنان نمود
- شمارهٔ ۲۱۰ — وه که رم کرده غزالت را دل از من رام خواهد