فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۲۹۲ — کثرت غم در دلم بر یاد او جا تنگ کرد
- شمارهٔ ۲۹۳ — نماز شام چنان نشئة میش گل کرد
- شمارهٔ ۲۹۴ — مشّاطه چو آرایش آن زلف علم کرد
- شمارهٔ ۲۸۹ — گفت و گو یک حرف را تفسیر نتوانست کرد
- شمارهٔ ۲۹۶ — با یاد تو کونین فراموش توان کرد
- شمارهٔ ۲۹۵ — عشق ظاهر نمی‌توانم کرد
- شمارهٔ ۲۹۱ — بی‌تو تا ره بر غبار خاطر غمناک کرد
- شمارهٔ ۲۹۰ — خویش را بر آب و بر آیینه تا اظهار کرد
- شمارهٔ ۲۹۷ — به آن قد سرفرازی می‌توان کرد
- شمارهٔ ۳۰۱ — یار در دلداری ما هیچ خودداری نکرد
- شمارهٔ ۲۹۸ — به آن رخ جلوة خور می‌توان کرد
- شمارهٔ ۳۰۰ — گفتمش صد بار و ترک صحبت دشمن نکرد
- شمارهٔ ۲۹۹ — گفتگوی چشم جادویی مرا دیوانه کرد
- شمارهٔ ۳۰۳ — چون صبا از گل تو بو گیرد
- شمارهٔ ۳۰۲ — عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد
- شمارهٔ ۳۰۴ — دماغم باج ذوق از نشئة سرشار می‌گیرد
- شمارهٔ ۳۰۵ — به صد افسون در آن دل یاد من منزل نمی‌گیرد
- شمارهٔ ۳۰۷ — چه سازم دست دردی دامن جانم نمی‌گیرد
- شمارهٔ ۳۰۸ — ویرانه دلی دان که محبّت نپذیرد
- شمارهٔ ۳۱۰ — شب از هجر رخت صد غم در غمخانة ما زد
- شمارهٔ ۳۰۹ — فریب جنّتم در عشق کی مغرور می‌سازد
- شمارهٔ ۳۱۱ — صبح بلبل به نوا برخیزد
- شمارهٔ ۳۰۶ — چه شد بازم که زخمم باج از مرهم نمی‌گیرد
- شمارهٔ ۳۱۲ — که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟