قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۶۵ — دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟
- شمارهٔ ۲۷۰ — عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد
- شمارهٔ ۲۶۷ — کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟
- شمارهٔ ۲۶۶ — زخم خار آرزوی آبله پا باشد
- شمارهٔ ۲۷۲ — رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد
- شمارهٔ ۲۶۹ — ز عقده‌ها که فلک نذر کار من دارد
- شمارهٔ ۲۶۸ — هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آید
- شمارهٔ ۲۷۱ — با من، غمت ز مهر، دویی در میان ندید
- شمارهٔ ۲۷۳ — دلم به عشق فسونساز برنمی‌آید
- شمارهٔ ۲۷۶ — دل پر حسرتم از سادگی در بزم تنهایی
- شمارهٔ ۲۷۹ — خامه در وصف لبت کار مسیحا می‌کند
- شمارهٔ ۲۷۴ — کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد
- شمارهٔ ۲۸۰ — آسیب واعظان به ایاغم نمی‌رسد
- شمارهٔ ۲۷۷ — جز محبت، سینه‌ام علم دگر پیدا نکرد
- شمارهٔ ۲۷۵ — عشاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند
- شمارهٔ ۲۷۸ — ازان دل از غم ایام برنمی‌آید
- شمارهٔ ۲۸۵ — جایی که داغ نیست، ز مرهم چه اعتبار
- شمارهٔ ۲۸۴ — بی درد عشق، شادی و غم را چه اعتبار
- شمارهٔ ۲۸۳ — ای دست تو به کینه ز دوران درازتر
- شمارهٔ ۲۸۷ — کام جانم با من و من در پی کامم هنوز
- شمارهٔ ۲۸۲ — سینه تنگ و من هلاک زخم پنهان دگر
- شمارهٔ ۲۸۱ — عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دار
- شمارهٔ ۲۸۶ — یک نامه چو نگشوده‌ام از بال کبوتر
- شمارهٔ ۲۸۸ — نگهت فتنه‌گر و عربده‌سازست هنوز