قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۴۳ — بس که دود آه عاشق پرده افلاک شد
- شمارهٔ ۲۴۲ — یاد روی تو هم‌آغوش گلستانم کرد
- شمارهٔ ۲۴۷ — دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
- شمارهٔ ۲۴۸ — هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبود
- شمارهٔ ۲۴۱ — دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد
- شمارهٔ ۲۴۶ — ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند
- شمارهٔ ۲۴۴ — چشمی که با غبار درت آشنا شود
- شمارهٔ ۲۴۵ — مبادا کام جان از عیش، تا کام از الم گیرد
- شمارهٔ ۲۵۶ — نو نیاز خواهشم، لیک از حجابم ساختند
- شمارهٔ ۲۵۵ — کی به بزم عشق، هر لب پی به جام می برد؟
- شمارهٔ ۲۵۴ — سوای تو در سینه هر خام نگنجد
- شمارهٔ ۲۵۲ — مرا هر قطره‌ای کز دیده در دامن فرو ریزد
- شمارهٔ ۲۴۹ — ..............................
- شمارهٔ ۲۵۳ — در طرب ز ازل بر من حزین بستند
- شمارهٔ ۲۵۰ — وجودم را نه از آتش، نه از گل پرورش دادند
- شمارهٔ ۲۵۱ — تا پرده از رخت به کشیدن نمی‌رسد
- شمارهٔ ۲۵۹ — دلم ز کعبه نه محمل نشسته می‌آید
- شمارهٔ ۲۶۱ — ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند
- شمارهٔ ۲۶۴ — در آتشم از چهره برافروخته‌ای چند
- شمارهٔ ۲۶۲ — کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد
- شمارهٔ ۲۶۳ — گر دل به المهای تو منسوب نباشد
- شمارهٔ ۲۶۰ — میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد
- شمارهٔ ۲۵۸ — چه رنجش است کزان تندخو نمی‌آید؟
- شمارهٔ ۲۵۷ — ذوق غمت ز سینه محزون نمی‌رود