جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۵۹ — کسیکه بر همه آفاق دوستاری کرد
- شمارهٔ ۶۱ — از آه دلم قمر بسوزد
- شمارهٔ ۶۰ — نگارم عنبر از مه می‌نماید
- شمارهٔ ۶۲ — روز به آخر رسید و یار نیامد
- شمارهٔ ۵۷ — مرا گر چون تو جانانی بباید
- شمارهٔ ۵۸ — دل من زان کسی بیغم نیابد
- شمارهٔ ۶۳ — یاری که رخش ماه و قدش سرو روان بود
- شمارهٔ ۵۶ — تماشا می‌کنم از دور هرکسی دلبری دارد
- شمارهٔ ۶۷ — دل را همه آن ز دست برخیزد
- شمارهٔ ۶۶ — غمش در دل تنگ ما می‌نشیند
- شمارهٔ ۷۰ — وه که دگرباره عشق دست برآورد
- شمارهٔ ۶۴ — چه کنم دوستی یگانه نماند
- شمارهٔ ۷۱ — آه که امید من بیار نه این بود
- شمارهٔ ۶۵ — یاری که بری چو سیم دارد
- شمارهٔ ۶۹ — باز غم تاختن چنان آورد
- شمارهٔ ۶۸ — جورها کآن شوخ دلبر می‌کند
- شمارهٔ ۷۳ — هر که زان لعل شکر میخواهد
- شمارهٔ ۷۴ — بوئی از بوستان همی آید
- شمارهٔ ۷۷ — تو گر سرد چندین بگوئی نشاید
- شمارهٔ ۷۸ — تا خط تو رخت بیرون میکشد
- شمارهٔ ۷۵ — هر که او عشق ترا نشناسد
- شمارهٔ ۷۶ — بی‌تو عیشم سخت ناخوش می‌رود
- شمارهٔ ۷۲ — خه بنام ایزد آنعارض نیکو نگرید
- شمارهٔ ۷۹ — دلبرم تا ز من نهان باشد