جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۳۵ — بی توام کار بر نمیآید
- شمارهٔ ۳۸ — چرخ از من قرار من بستد
- شمارهٔ ۳۹ — دلم از دیده برون می‌آید
- شمارهٔ ۳۲ — رخ خوب تو چشم عقل دردوخت
- شمارهٔ ۳۳ — دگرباره با مات بیگانگیست
- شمارهٔ ۳۶ — ترا تا زین جفا دل برنگردد
- شمارهٔ ۳۷ — برم امشب که آن سروسهی بود
- شمارهٔ ۳۴ — یکروز اگر زانکه ترا با تو گذارند
- شمارهٔ ۴۶ — هیچ کس را هوش عشق تو درسر نشود
- شمارهٔ ۴۷ — عشق تو تا دست سوی جان نبرد
- شمارهٔ ۴۰ — یار گرد وفا نمیگردد
- شمارهٔ ۴۲ — چون بهشتست جهان می باید
- شمارهٔ ۴۴ — دلم زدرد تو خون شدترا چه غم دارد
- شمارهٔ ۴۳ — یکروز بکوی ما آخر گذرت افتد
- شمارهٔ ۴۵ — مرا از چون تو یاری میگزیرد
- شمارهٔ ۴۱ — ترسم که وعده های تو عمرم سرآورد
- شمارهٔ ۵۵ — زنجیر چو آنزلف پراکنده نباشد
- شمارهٔ ۵۴ — دل جفا بیش بر نمی تابد
- شمارهٔ ۴۸ — لعل تو در سخن شکر ریزد
- شمارهٔ ۵۱ — بهار امسال بس خَوش مینماید
- شمارهٔ ۵۲ — پشتم ز غم فراق خم دارد
- شمارهٔ ۵۳ — نه چون رخ رنگینت گل در چمنی باشد
- شمارهٔ ۵۰ — آخر یکی بکوی فلانکس گذر کنید
- شمارهٔ ۴۹ — هر جور که بر عاشق بی‌سیم توان کرد