جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۲ — این دل که به بند زلف دربسته‌ست
- شمارهٔ ۹ — بیش ازین طاقت هجرانم نیست
- شمارهٔ ۸ — بس آه کم ز عشق تو از آسمان گذشت
- شمارهٔ ۱۱ — بر من ز عشق دوست بنوعی قیامتست
- شمارهٔ ۱۰ — باز مرا عشق گریبان گرفت
- شمارهٔ ۱۴ — بنام ایزد جهان همچون بهشتست
- شمارهٔ ۱۳ — عشق تو همچون قضا فرمانرواست
- شمارهٔ ۱۵ — هر وقت دلدار مرا با من خطابی دیگر است
- شمارهٔ ۱۹ — خطت تا بر گل از عنبر نوشتست
- شمارهٔ ۲۰ — دل درد تو در میان جان بستست
- شمارهٔ ۲۲ — امروز بتم بطبع خود نیست
- شمارهٔ ۲۳ — عشق را با دل من صد رازست
- شمارهٔ ۲۱ — جانا غم فراق تو ما را چنان بسوخت
- شمارهٔ ۱۶ — عشقبازی با چو تو یاری خوشست
- شمارهٔ ۱۷ — یک بار که لعل او سخن گفت
- شمارهٔ ۱۸ — وصل تو چو عمر جاودانه است
- شمارهٔ ۲۹ — وای ای دوست که بیوصل تو عیشم خوش نیست
- شمارهٔ ۳۰ — بی مه روی تو چشمم همچو ابربهمنست
- شمارهٔ ۳۱ — چشمم از گریه دوش ناسودست
- شمارهٔ ۲۴ — دوش آن صنم ز زانو سر برنمیگرفت
- شمارهٔ ۲۷ — دل وصالت بشکیبائی یافت
- شمارهٔ ۲۶ — چه عجب گر دلت زمن بگرفت
- شمارهٔ ۲۸ — عشقت ایدوست مرا همنفسست
- شمارهٔ ۲۵ — امروز چه بودش که ز من روی نهان داشت