جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۵۳ — زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم را
- شمارهٔ ۵۰ — نباشد عقده‌ای در خاطر ار ابنای دنیا را
- شمارهٔ ۴۹ — ترا محرومی ارزانی زآغوش تپیدن‌ها
- شمارهٔ ۵۵ — رنگین کنی زخون جگر گر خیال را
- شمارهٔ ۵۱ — ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
- شمارهٔ ۵۴ — به خلق خوش معطر ساز باغ آشنایی را
- شمارهٔ ۵۶ — امشب فزود دل ز طپش جوش دیده را
- شمارهٔ ۵۲ — نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا
- شمارهٔ ۶۴ — غیر رسوایی چه حاصل از بیان ما به ما
- شمارهٔ ۶۲ — میانش نیست از جوش نزاکت در نظر پیدا
- شمارهٔ ۵۸ — که چو سوزن دوختی بر جامه چشم خویش را
- شمارهٔ ۶۱ — نونهال من چو دید آیینه را
- شمارهٔ ۶۳ — زخلق خوش لقب بیگانه کردی باده نوشان را
- شمارهٔ ۵۷ — گل با سر بازار بسنجد چو چمن را
- شمارهٔ ۵۹ — هست تا ترک تعلق کرده سامان مرا
- شمارهٔ ۶۰ — سرت گردم به گلشن جلوه ده آن روی چون گل را
- شمارهٔ ۷۰ — در سینه نیست دل به خدا ره نبرده را
- شمارهٔ ۶۹ — کاری نیاید از خرد ذوفنون ما
- شمارهٔ ۶۷ — نیست حاجت خط مشکین عارض جانانه را
- شمارهٔ ۷۱ — صاف حسرت زغمت نشئه طراز است مرا
- شمارهٔ ۶۶ — تهی کردم زاشک و آه امشب سینهٔ خود را
- شمارهٔ ۷۲ — سوز دل در غم عشق تو گواه است مرا
- شمارهٔ ۶۵ — فلک به هرزه کمر بسته است جنگ مرا
- شمارهٔ ۶۸ — می کنند احباب بی معنی مکدر سینه را