جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۷ — می نماید در شب تاریک راه دور را
- شمارهٔ ۳۲ — چه سان بینم به دست غیردامان وصالش را
- شمارهٔ ۳۱ — بس که در راه طلب ضعف است دامنگیر ما
- شمارهٔ ۲۵ — فروغ بادهٔ لعلی برافروزد چو رنگش را
- شمارهٔ ۲۶ — چنین در خاک اگر باشد تپش جسم نزارم را
- شمارهٔ ۲۹ — دل فرهاد دَرَد ناخن اندیشهٔ ما
- شمارهٔ ۲۸ — هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما
- شمارهٔ ۳۰ — ساخت درد تازه محو از خاطرم آزارها
- شمارهٔ ۳۷ — گرچه باشد در بر ما دلبر می نوش ما
- شمارهٔ ۳۵ — ضعف کرد آگه از احوالم دلارام مرا
- شمارهٔ ۳۶ — بیا از قید بیدردی دمی آزاد کن ما را
- شمارهٔ ۳۴ — نیست باکی ز آتش سودا دل شوریده را
- شمارهٔ ۳۳ — غمش گرم تپش گه شعله‌آسا می‌کند ما را
- شمارهٔ ۳۸ — در عشق دل چو مخزن اسرار شد مرا
- شمارهٔ ۳۹ — نصیبی گر ز سوز سینه‌ام می‌بود مجنون را
- شمارهٔ ۴۰ — می‌تپد دل بس که در هجر گل آن رو مرا
- شمارهٔ ۴۶ — بنگر رخ به آتش می تاب داده را
- شمارهٔ ۴۲ — هوای دشت چون افتاد در سر آن پریرو را
- شمارهٔ ۴۴ — از چشم کم مبین به تن ناتوان ما
- شمارهٔ ۴۷ — چشم بستن شمع‌سان بی‌تاب می‌سازد مرا
- شمارهٔ ۴۸ — به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرا
- شمارهٔ ۴۵ — ز راحت بیش بینند اهل خواری پایمالی را
- شمارهٔ ۴۱ — سوختم در یاد شمع عارض جانانه‌ها
- شمارهٔ ۴۳ — چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن‌ها