جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۸۶۸ — آشنا خواهد شدن ما و ترا دل‌ها به هم
- شمارهٔ ۸۷۰ — ما منت مرهم به جراحت نپسندیم
- شمارهٔ ۸۶۹ — ز بس بالد نگه از دیدنت در چشم حیرانم
- شمارهٔ ۸۶۷ — دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام
- شمارهٔ ۸۷۲ — من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنم
- شمارهٔ ۸۷۱ — از غرور توبه غرق معصیت تا گردنم
- شمارهٔ ۸۶۶ — مکن آرایش آن زلف پی تسخیرم
- شمارهٔ ۸۶۵ — اسیر پیچش آن طره شکن گیرم
- شمارهٔ ۸۷۵ — اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردم
- شمارهٔ ۸۷۸ — در حریم وصل از دلدار دور افتاده ام
- شمارهٔ ۸۷۶ — افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم
- شمارهٔ ۸۷۹ — نیست تنها بی‌رخت دشمن گریبان ناله‌ام
- شمارهٔ ۸۷۷ — ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازم
- شمارهٔ ۸۸۰ — در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدم
- شمارهٔ ۸۷۴ — مستیش افزود تا بشکست مینای دلم
- شمارهٔ ۸۷۳ — افروخت تا ز باده عذار سمن برم
- شمارهٔ ۸۸۳ — اصلا بمی شکایتی از غم نکرده ایم
- شمارهٔ ۸۸۵ — رفتی و بی تو باده کشیدن نسازدم
- شمارهٔ ۸۸۸ — بی تو از بس گرد غم بر چهرهٔ دل داشتیم
- شمارهٔ ۸۸۲ — حباب آسا فتد از دیدهٔ تر قطره اشکم
- شمارهٔ ۸۸۱ — ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم
- شمارهٔ ۸۸۶ — خاکساری را چو نقش پای تا دل بسته ایم
- شمارهٔ ۸۸۷ — ما که دل در فکر دنیای خراب افکنده ایم
- شمارهٔ ۸۸۴ — به او نزدیکم و از شرم خود را دور پندارم