جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۸۲۰ — کی غمی از پا و کی پروای از سر داشتم
- شمارهٔ ۸۲۳ — کرده جا تا آن لب میگون به افسون در دلم
- شمارهٔ ۸۲۲ — چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم
- شمارهٔ ۸۲۴ — در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم
- شمارهٔ ۸۱۸ — هرگز نبوده غیر توام آرزوی دل
- شمارهٔ ۸۱۷ — آن سبک مغزی که بر تن پروری بنهاد دل
- شمارهٔ ۸۱۹ — کو زبانی که دهم شرح گرفتاری دل
- شمارهٔ ۸۲۱ — ما خاک ره جلوه آن سرو روانیم
- شمارهٔ ۸۲۸ — عقل افلاطون منش را ریشخندی می زنم
- شمارهٔ ۸۲۹ — ما را بود ز خون جگر لاله رنگ چشم
- شمارهٔ ۸۳۱ — تا ز یاد او دل غم پیشه رنگین می کنم
- شمارهٔ ۸۲۵ — با شیخ خانقاه می ناب می زنم
- شمارهٔ ۸۲۶ — چو وصف ابروی آن ماه عالمگیر می‌گفتم
- شمارهٔ ۸۳۰ — دیده بر روی خیال تو شبی واکردیم
- شمارهٔ ۸۲۷ — شب غم، بی جمالش، ساغر، اخگر بود در دستم
- شمارهٔ ۸۳۲ — بود آسودگی در اضطراب از چشم بی‌تابم
- شمارهٔ ۸۳۳ — به راه عشق در گام نخست از خود سفر کردم
- شمارهٔ ۸۳۴ — بسکه جا کرده است مهرت در سراپای تنم
- شمارهٔ ۸۳۹ — نخست از پهلوی خود دید آفت ها دل تنگم
- شمارهٔ ۸۳۶ — تا بود سودای زلفش در سر شوریده‌ام
- شمارهٔ ۸۴۰ — به یمن همت عشقت ز قید دل رستم
- شمارهٔ ۸۳۷ — نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارم
- شمارهٔ ۸۳۸ — دشت را از جلوه اش رشک گلستان دیده ام
- شمارهٔ ۸۳۵ — از غار راه ریزد عشق رنگ خانه ام