جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۸۹۶ — لخت لخت از یاد رویت شد دل بی کینه ام
- شمارهٔ ۸۸۹ — زحال من چسان آگاه گردد شوخ خودکامم
- شمارهٔ ۸۹۲ — یک‌رنگ بی‌خودی شده از خود بریده‌ام
- شمارهٔ ۸۹۳ — ضعف نگذاشت که یک ره جهد از جا آهم
- شمارهٔ ۸۹۰ — ای من خراب طورک رندانه تان شوم
- شمارهٔ ۸۹۵ — گلگشت چارباغ برو دوش کرده ایم
- شمارهٔ ۸۹۱ — سوخت تا از پرتو آن آتشین خو پیکرم
- شمارهٔ ۸۹۴ — غمی در خاطر هر کس وطن گیرد غمین باشم
- شمارهٔ ۸۹۷ — تا ز عکست برگ گل سیما بود آیینه ام
- شمارهٔ ۹۰۱ — در سراغ تو غبار رم عنقا گشتیم
- شمارهٔ ۸۹۸ — نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم
- شمارهٔ ۹۰۰ — کرد دلها را به مژگان نرگس جانانه موم
- شمارهٔ ۸۹۹ — ننگ منت بر نتابد همت مردانه ام
- شمارهٔ ۹۰۳ — بی‌خطا از بس رساند زخم بر بالای زخم
- شمارهٔ ۹۰۴ — تا نهاد آن مست رنگین جلوه پا در کلبه ام
- شمارهٔ ۹۰۲ — خیال ساغر چشم تو کرده مدهوشم
- شمارهٔ ۹۰۵ — به تماشای تو بشفت بهار نگهم
- شمارهٔ ۹۰۸ — گرفت عشقش ازین دست اگر گریانم
- شمارهٔ ۹۰۶ — چنان ز زشتی کردار خود خجل شده ام
- شمارهٔ ۹۰۹ — دهد بوی جگر پرکاله آهم
- شمارهٔ ۹۰۷ — ز بی‌تابی شود هردم فزونتر آتش شوقم
- شمارهٔ ۹۱۰ — از وصال مایوس است این دلی که من دارم
- شمارهٔ ۹۱۲ — فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم
- شمارهٔ ۹۱۱ — بسکه تلخی چشانده هجرانم