جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۳۹ — شب پا نهد چو مست می ناب بر زمین
- شمارهٔ ۹۳۸ — بی جان بود قدح شب آدینه بر زمین
- شمارهٔ ۹۴۰ — جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!
- شمارهٔ ۹۴۲ — چه می شود؟ نفسی در کنار ما بنشین!
- شمارهٔ ۹۴۱ — چو یافت لذت بیداد خنجر مژگان
- شمارهٔ ۹۴۴ — تو و نامهربانی و به قصد ما میان بستن
- شمارهٔ ۹۳۷ — زین بیش جور با دل خونین ما مکن
- شمارهٔ ۹۴۳ — آنچه در حق گلستان می کند فصل خزان
- شمارهٔ ۹۴۷ — کام دل از لب شکرشکنی شیرین کن
- شمارهٔ ۹۴۹ — بر لب منه پیالهٔ سرشار بیش ازین
- شمارهٔ ۹۴۸ — در دیار همتم فرش است گوهر بر زمین
- شمارهٔ ۹۵۰ — تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودن
- شمارهٔ ۹۵۱ — چو رو از برقع آن رشک قمر می آورد بیرون
- شمارهٔ ۹۵۲ — آشفته زلف را ز صبا می‌کنی، مکن!
- شمارهٔ ۹۴۵ — نخواهد کرد گردون بعد از این آهنگ جنگ من
- شمارهٔ ۹۴۶ — گر چنین در ضعف دایم بگذرد احوال من
- شمارهٔ ۹۵۹ — ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون
- شمارهٔ ۹۶۰ — کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبان
- شمارهٔ ۹۵۵ — چون شمیم غنچه آیی گر ز قید دل برون
- شمارهٔ ۹۵۸ — پنهان تراست ساعد سیمین در آستین
- شمارهٔ ۹۵۷ — ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کن
- شمارهٔ ۹۵۳ — بی سخن نیست ترا یک سر مو بیش دهن
- شمارهٔ ۹۵۶ — خضر نتوانست نرد عشق آسان باختن
- شمارهٔ ۹۵۴ — کی کمال مرد بدخو بر کسی گردد عیان