جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۷۹۸ — لعل لب او راست ز رنگین سخنی رنگ
• شمارهٔ ۸۰۰ — از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک
• شمارهٔ ۷۹۴ — جمله عالم را هویدا کرد عشق
• شمارهٔ ۷۹۵ — هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلق
• شمارهٔ ۷۹۶ — رفتم اما بی تو بس بی طاقتم داد از فراق
• شمارهٔ ۷۹۷ — در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک
• شمارهٔ ۷۹۳ — ز فیض باده شود پیکر ضعیف شگرف
• شمارهٔ ۷۹۹ — در راه شوق جانان عزم سفر مبارک
• شمارهٔ ۸۰۲ — در تنم از خون نمی گذاشت فریاد
• شمارهٔ ۸۰۳ — دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ
• شمارهٔ ۸۰۴ — کشیده لاله شراب شبانه از رگ سنگ
• شمارهٔ ۸۰۵ — حسن صدا از آن دهن غنچه فام تنگ
• شمارهٔ ۸۰۸ — خنجر مژگان او زد زخم پنهانی به دل
• شمارهٔ ۸۰۷ — گل کی نهد از ناز قدم بر سر بلبل
• شمارهٔ ۸۰۱ — نه همین چون نی، گلو بی دور ساغر بود خشک
• شمارهٔ ۸۰۶ — باشد کسی که سر خوی او ز جام دل
• شمارهٔ ۸۱۲ — یار می آید و به استقبال
• شمارهٔ ۸۱۵ — به محشر تا سری از خاک بیرون آورم چون گل
• شمارهٔ ۸۱۴ — بیند چو خرامیدن رنگین ترا گل
• شمارهٔ ۸۱۱ — از نور بندگیست فروغ جبین دل
• شمارهٔ ۸۱۶ — دارد دلم مهر علی از بس که پنهان در بغل
• شمارهٔ ۸۰۹ — چو گل ز فیض صبوحی پر است جام جمال
• شمارهٔ ۸۱۰ — از فیض عشق دید بسی فتح باب دل
• شمارهٔ ۸۱۳ — می گشاید چشم بستن قفل درهای وصال