جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۱۷ — بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم
- شمارهٔ ۹۱۸ — تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق
- شمارهٔ ۹۱۳ — شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم
- شمارهٔ ۹۱۹ — گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم
- شمارهٔ ۹۱۵ — دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم
- شمارهٔ ۹۲۰ — چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم
- شمارهٔ ۹۱۴ — عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
- شمارهٔ ۹۱۶ — نمک پروردهٔ لعلت تکلم
- شمارهٔ ۹۲۳ — خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
- شمارهٔ ۹۲۲ — در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم
- شمارهٔ ۹۲۴ — سبز در خون جگر شد ریشهٔ اندیشه ام
- شمارهٔ ۹۲۶ — مرا بس بود روز دیوان عام
- شمارهٔ ۹۲۸ — طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم
- شمارهٔ ۹۲۱ — دل پراضطرابی؛ دست و پا گم کرده‌ای دارم
- شمارهٔ ۹۲۵ — خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم
- شمارهٔ ۹۲۷ — شدم پیر و همان مغلوب نفس غفلت آیینم
- شمارهٔ ۹۳۴ — ز لعل او دلی شوریده دارم
- شمارهٔ ۹۳۶ — عذار لعل‌گون خوب است از خوبان به هم سودن
- شمارهٔ ۹۳۱ — خود را به تو بی راحله رفتم برسانم
- شمارهٔ ۹۳۲ — تنها همین ز چشم نه گوهر فکنده ایم
- شمارهٔ ۹۳۰ — زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم
- شمارهٔ ۹۳۵ — از سکوت افشای اسرار نهانی کرده ایم
- شمارهٔ ۹۲۹ — به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم
- شمارهٔ ۹۳۳ — رسته از قید مذاهب دست در مولا زدیم